singer-songwriter DavinceBlack
Davince Black leeft tussen muziek, poëzie en huid. Woorden worden teksten, teksten worden songs. Sommige verhalen vragen om klank, andere om inkt. Alles komt uit dezelfde bron: het leven zelf. Zijn muziek is verhalend en rauw. Geen opsmuk, geen maskers. Liedjes en teksten ontstaan zoals tattoos ontstaan: uit momenten die blijven hangen, uit ervaringen die niet verdwijnen door ze te negeren. Elk nummer draagt een verhaal. Elke regel heeft gewicht. Soms fluisterend, soms hard, maar altijd eerlijk. Poëzie is de stilte tussen de noten. Tattoo is het moment waarop een verhaal niet meer weg kan. Muziek is wat beweegt wanneer woorden tekortschieten. In alles wat Davince Black maakt, draait het om echtheid. Om levenservaring, om vallen en blijven staan, om verhalen die niet netjes afgerond zijn maar wel echt. Wat geschreven wordt, klinkt. Wat klinkt, blijft. Wat blijft, kruipt onder de huid. Dit is geen stijl. Dit is een manier van leven.
DIEPE GEDACHTES
Het begon niet met muziek. Het begon met stilte. Met nachten waarin woorden niet wilden luisteren en gedachten zich ophoopten als schaduwen tegen de muur. Diepe Gedachtes werd geen bundel uit ambitie geboren, maar uit noodzaak. Alsof iets van binnen zei: schrijf, of verdwijn. Elke tekst in de bundel is een stap terug naar binnen. Niet om te vluchten, maar om te begrijpen wat daar lag te wachten. Verdriet zonder drama. Liefde zonder belofte. Hoop zo klein dat ze alleen hoorbaar werd als alles zweeg. Op de cover staat geen held. Er staat een wachter. De raaf kijkt weg, omdat waarheid zich niet laat aankijken. De sleutel hangt zwaar, niet om deuren te openen, maar om te herinneren dat sommige dingen gesloten mógen blijven. Het schild draagt geen overwinning, alleen overleving. En onderaan staat een man die niet poseert. Iemand die gezien heeft wat er gebeurt als je te lang in jezelf blijft. Iemand die terugkwam. Lang voordat Nachtschaduw een EP werd, leefde zij al tussen de regels van Diepe Gedachtes. In dat gebied waar tijd oplost, waar je niet weet of je wakker bent of verdwaald. Waar woorden hun betekenis verliezen en toch alles zeggen. Nachtschaduw is geen opvolger. Het is de ademhaling van dezelfde longen, maar hoorbaar gemaakt. De muziek draagt wat de gedichten fluisterden. De beat volgt de hartslag die al in de bundel zat. Toen de stilte doorbrak en de wereld begon mee te luisteren via kranten, via airtime, via aandacht veranderde de kern niet. Dit werk vraagt geen applaus. Het vraagt aanwezigheid. Diepe Gedachtes en Nachtschaduw horen bij elkaar zoals nacht en adem. Zoals donker en geboorte. Zoals zwijgen en waarheid. In het licht van het donker, waar woorden geen geloof meer dragen, wordt waarheid stil geboren. En wie durft te kijken, ziet zichzelf terug.Verkrijgbaar bij Boekhandel Libris Ridderkerk Centrum en Madblack Tattoo Ridderkerk
Oil on my JEANS
mijn nieuwe numer Oil On My Jeans gaat over het volgende =sommige mensen bewaren hun herinneringen in fotoalbums. Ik droeg ze op mijn spijkerbroek. Toen ik jong was sleutelde ik overal aan. Motoren, auto's, brommers, machines… als er iets kapot was, wilde ik weten hoe het werkte. En als het werkte, wilde ik weten hoe ik het beter kon maken. Het gevolg was dat ik zelden een schone broek had. Olievlekken, vet, verf, roest, slijpstof. Wat ik ook deed, die vlekken gingen nooit meer weg. Mijn moeder kon wassen wat ze wilde, maar sommige sporen van het leven laten zich niet uitwissen. Sterker nog, als ik uitging moest ik soms speciaal een andere spijkerbroek kopen. Zo erg was het. Maar achteraf gezien waren die vlekken nooit het probleem. Ze vertelden een verhaal. Een verhaal van lange avonden in schuren en werkplaatsen. Van koude handen in de winter en warme motorblokken in de zomer. Van vrienden die langskwamen om samen te sleutelen. Van vrijheid, benzinedampen en het gevoel dat alles gerepareerd kon worden als je maar genoeg geduld had. Oil On My Jeans gaat niet alleen over olie op een broek. Het gaat over een generatie die dingen zelf maakte. Over mannen en vrouwen die niet bang waren om hun handen vies te maken. Over het bouwen, repareren, leren en doorgaan. Elke olievlek vertelt een verhaal. Van een motor die weer startte. Van een auto die nog één keer de weg op ging. Van een droom die tussen de moersleutels en het gereedschap werd geboren. En eerlijk gezegd? Ik vertrouw een man met olie op zijn spijkerbroek vaak meer dan een man met een perfect pak. Want olie op je jeans betekent meestal dat je ergens hard voor gewerkt hebt. En daar gaat dit nummer over. Oil On My Jeans is een ode aan sleutelaars, bouwers, bikers, truckers, monteurs en iedereen die weet dat het mooiste in het leven vaak ontstaat met vuile handen. — Davince Black – The Dutch Cowboy 🏍️🔥🛠️