singer-songwriter DavinceBlack
Davince Black leeft tussen muziek, poëzie en huid. Woorden worden teksten, teksten worden songs. Sommige verhalen vragen om klank, andere om inkt. Alles komt uit dezelfde bron: het leven zelf. Zijn muziek is verhalend en rauw. Geen opsmuk, geen maskers. Liedjes en teksten ontstaan zoals tattoos ontstaan: uit momenten die blijven hangen, uit ervaringen die niet verdwijnen door ze te negeren. Elk nummer draagt een verhaal. Elke regel heeft gewicht. Soms fluisterend, soms hard, maar altijd eerlijk. Poëzie is de stilte tussen de noten. Tattoo is het moment waarop een verhaal niet meer weg kan. Muziek is wat beweegt wanneer woorden tekortschieten. In alles wat Davince Black maakt, draait het om echtheid. Om levenservaring, om vallen en blijven staan, om verhalen die niet netjes afgerond zijn maar wel echt. Wat geschreven wordt, klinkt. Wat klinkt, blijft. Wat blijft, kruipt onder de huid. Dit is geen stijl. Dit is een manier van leven.
DIEPE GEDACHTES
Het begon niet met muziek. Het begon met stilte. Met nachten waarin woorden niet wilden luisteren en gedachten zich ophoopten als schaduwen tegen de muur. Diepe Gedachtes werd geen bundel uit ambitie geboren, maar uit noodzaak. Alsof iets van binnen zei: schrijf, of verdwijn. Elke tekst in de bundel is een stap terug naar binnen. Niet om te vluchten, maar om te begrijpen wat daar lag te wachten. Verdriet zonder drama. Liefde zonder belofte. Hoop zo klein dat ze alleen hoorbaar werd als alles zweeg. Op de cover staat geen held. Er staat een wachter. De raaf kijkt weg, omdat waarheid zich niet laat aankijken. De sleutel hangt zwaar, niet om deuren te openen, maar om te herinneren dat sommige dingen gesloten mógen blijven. Het schild draagt geen overwinning, alleen overleving. En onderaan staat een man die niet poseert. Iemand die gezien heeft wat er gebeurt als je te lang in jezelf blijft. Iemand die terugkwam. Lang voordat Nachtschaduw een EP werd, leefde zij al tussen de regels van Diepe Gedachtes. In dat gebied waar tijd oplost, waar je niet weet of je wakker bent of verdwaald. Waar woorden hun betekenis verliezen en toch alles zeggen. Nachtschaduw is geen opvolger. Het is de ademhaling van dezelfde longen, maar hoorbaar gemaakt. De muziek draagt wat de gedichten fluisterden. De beat volgt de hartslag die al in de bundel zat. Toen de stilte doorbrak en de wereld begon mee te luisteren via kranten, via airtime, via aandacht veranderde de kern niet. Dit werk vraagt geen applaus. Het vraagt aanwezigheid. Diepe Gedachtes en Nachtschaduw horen bij elkaar zoals nacht en adem. Zoals donker en geboorte. Zoals zwijgen en waarheid. In het licht van het donker, waar woorden geen geloof meer dragen, wordt waarheid stil geboren. En wie durft te kijken, ziet zichzelf terug.Verkrijgbaar bij Boekhandel Libris Ridderkerk Centrum en Madblack Tattoo Ridderkerk
In de Koude Nacht De stad zwijgt. Asfalt ademt kou. Mijn adem hangt als rook tussen straatlicht en herinnering. Elke stap brengt me dichterbij jou. Niet omdat ik moet, maar omdat alles wat ik ben die richting kiest. De nacht snijdt, maar jouw naam houdt me warm. Ik draag hem onder mijn jas, dicht tegen mijn borst waar niemand hem ziet behalve jij. Tussen donderdag de elfde en vrijdag de twaalfde februari laat ik het los. In het diepste uur van de nacht vindt dit lied zijn weg naar buiten. Niet alleen naar jou, maar naar iedereen die luistert met open oren en een open wond. Op alle plekken waar muziek leeft, waar stilte even ruimte maakt. Huizen glijden langs me heen als oude gedachten. De wereld slaapt. Mijn liefde niet. Ik loop niet weg van de duisternis. Ik loop erdoorheen. Omdat jij daarachter wacht. Omdat sommige liedjes alleen in de kou geboren kunnen worden. En als ik eindelijk thuiskom, valt de nacht van me af. Niet omdat hij verdwijnt, maar omdat jij er bent.